چهارپايان پست‌تر شود : « أُولئِكَ كَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ » . « 1 » 3 - انسان ، اعجوبهء عالم كون « انسان » در حقيقت شگفت‌انگيزترين پديدهء عالم هستى است كه به گوشه‌اى از اسرار وجودى او در اين بخش از كلام امام اشاره شده است : داشتن اعضا و جوارح گوناگون و نيروهاى مختلف و قدرتهاى متفاوت ، و تركيب از عناصر متضاد ، و تشكيل از عوامل گوناگون به گونه‌اى كه به صورت معجون بسيار پيچيده‌اى در آمده است كه همه چيز در او جمع است و در واقع نمونهء كوچكى است از تمام جهان هستى و عالم صغرى همطراز عالم كبير . ا تزعم انّك جرم صغير * و فيك انطوى العالم الاكبر « 2 » اين ويژگى « انسان » از يك سو ، ما را به اهميّت آفرينش او آشنا مىسازد و از سوى ديگر به عظمت آفريدگار او ! آرى : زيبندهء ستايش آن آفريدگارى است * كارد چنين دل‌آويز ، نقشى ز ماء و طينى ! منظور « امام » از بيان اين ويژگيها اشاره به اين دو نكته بوده است : عظمت آفريدگار و عظمت آفريده .

--> ( 1 ) سورهء اعراف ، آيهء 179 . ( 2 ) آيا چنين مىپندارى كه تو موجود كوچكى هستى در حالى كه عالم كبير در تو خلاصه شده است .